Saturday, September 24, 2011

......आसमाँ ..... भाग -९ ....

         तारा उद्यानमधे घडू नये ते घडल्यानंतर  तिचा  परत ना फोन आला , ना  मेसेज...!  मी  मधे  एकदा फोन करण्याचा प्रयत्न केला पण तिचा फोन स्विच्ड ऑफ येत होता.  आता तिच्याशी संपर्काचं साधनच बंद असल्याने माझाही नाईलाज झाला ..... हे सगळं त्या साल्या फिरोजमुळे झालं होतं....मला खर तर त्याचा जाम राग आला होता .... पण मी काय करू शकणार होतो ...??  सगळं व्यवस्थित झालं तर मी फिरोजला बिनधास्त ' साल्या ' म्हणू शकणार होतो , .मला ह्या विचाराने गंमत वाटली .... पण मकरंद शेठ  ही गोष्ट इतकी सोप्पी नाही.....
         त्यानंतर एके दिवशी  आसमाँ मला अनपेक्षित पणे भेटली ... त्याचं झालं असं कि , आमच्या ऑफिस चे कदम साहेब ३१ मे ला रिटायर्ड होणार होते . कदम साहेब म्हणजे एकदम राजा माणूस ....!! आम्ही ऑफिस ला जॉईन झाल्यापासून ते आजपर्यंत त्यांनी आम्हाला नेहमीच मित्रत्वाच्या नात्याने वागवलं  , ते आम्हाला आमचे साहेब कधी वाटलेच नाहीत .... ३१ मे ला त्यांचा निरोप समारंभ जोरात करायचा  आणि आमची आठवण म्हणून त्यांना एखादं चांगलंस गिफ्ट देण्याचं ठरलं... मी आणि उम्या त्या कामाला लागलो... सोनगीरीच्या बाजारात आम्ही फिरत होतो ... एक घड्याळाच दुकान दिसलं . आत शिरलो... म्हणलं बघू तरी एखादं चांगलं घड्याळ मिळतं का ते .... !
-- "  आम्हाला  चांगलं रिस्ट वॉच पाहिजे भेट देण्यासाठी ..."  उम्या दुकानदाराला उद्देशून म्हणाला. 
--" हि पहा.... इथे सगळ्या कंपन्यांची घड्याळे आहेत ..." तो समोरच्या आडव्या शोकेस वरच्या काचेवर बोट फिरवत म्हणाला.. आम्ही ती घड्याळे  बघण्यात मग्न झालो...इतक्यात ....
-- " भाभी , ये घडी देखो ... अच्छी है... " उम्या उभा होता,  त्यापलीकडून आवाज आला ... तो कानी पडला आणि अचानक मेंदूतल्या सगळ्या पेशी जागृत झाल्यासारख्या वाटल्या मला ...., मी मान वळवून पाहिलं तर आसमाँ  स्मितहास्य करत माझ्याकडेच बघत होती . हरवलेला  एखादा मौल्यवान दागिना अनपेक्षितपणे  परत सापडल्यावर होतो तसा आनंद मला तिला  बघून झाला . ती अशी अचानकपणे भेटेल ह्याची कल्पनाच  नव्हती मला.... जवळपास महिन्या- दीडमहिन्याने मी तिला बघत होतो . मी काही बोलणार इतक्यात तिने डोळ्यांनीच ' नको ' म्हणून सांगितलं. तिच्याबरोबर तिची भाभी होती . मग मी पण समजून शांत राहिलो...
--"  नै रे ... उसका बेल्ट अच्छा नाही ...." आसमाँच्या भाभीचा मंजुळ आवाज आला . तो इतका मंजुळ होता कि उम्यानेही त्या दिशेने पाहिलं आणि पाहताच राहिला ...आता आमच्या दोघांचही लक्ष घड्याळावरून  उडालेलं होतं.... दुकानात आलेले हे दोघे टाईम पास करण्याच्या उद्देशाने आले असावेत अशी शंका येऊन दुकानदाराने आम्हाला विचारलं , " कोणतं घड्याळ दाखवू तुम्हाला ??..." त्याच्या प्रश्नाने मी भानावर आलो.. ..
--" अं.... हो.... हे पांढऱ्या डायलवालं दाखवा...." मी कोणत्यातरी एका घड्याळावर बोट ठेवत म्हणालो... दुकानदाराने लगेच ते घड्याळ काढलं आणि माझ्या समोर ठेवलं. 
--" ठीक आहे ना रे उम्या ...? " मी त्याला म्हणालो तर त्याचं अजूनही तिकडेच लक्ष होतं ...मी त्याला पायानेच खुणावलं 
-- " हं .... हो हो मस्त आहे .... काय  किंमत ह्याची ..? तो भानावर येत म्हणाला ....
-- " ५४९९ /- फक्त ...." दुकानदाराने  घड्याळाची किंमत ५ रुपये असल्यासारखी सहज सांगितली... उम्याने आणि मी एकदमच एकमेकांकडे पाहिलं... दुकानदाराला बहुतेक ते कळलं असणार... त्याने लगेच आगाऊपणे दुसरं घड्याळ काढलं ... " हे घ्या ३९९/-  चांगली कंपनी आहे ...." 
-- " ह्याच्यापेक्षा जरा  चांगलं दाखवा...." दुकानदाराने आपली इज्जतच काढली असा विचार करून उम्या थोडा वैतागूनच म्हणाला... त्यानंतर त्याने भरमसाठ घड्याळे आमच्या समोर ठेवली. उम्या ती बघू लागला... मी आसमाँ कडे बघून जमेल तशा खाणाखुणा करू लागलो  .... माझा मोबाईल दाखवून तिचा फोन बंद आहे का हे खुणेनेच विचारलं ...तिने तिचा फोन दाखवत ..'चालू आहे ' असं दर्शवल...
--" अरे, आपल्या चव्हाणबाई पण पुढच्या महिन्यात रिटायर्ड होणार आहेत ना ...त्यांना पण बघू एखादं लेडीज घड्याळ... "  उम्याच्या  बोलण्याने  मी भानावर आलो.. मला कळेना कोण चव्हाणबाई ते ? .... मी त्याला तसं विचारणार तोच त्याने मला डोळा मारला ... मी काय समजायचं ते समजलो... आणि शांत राहिलो... आता आम्ही आमचा मोर्चा लेडीज घड्याळांकडे वळवला...
--" ते मरून  कलरचा पट्टा असलेलं घड्याळ दाखवा हो...." उम्या दुकानदाराकडे बघत म्हणाला . आता तर त्याची पक्की खात्रीच पटली कि आम्ही टाईम पास करणार म्हणून ...त्याने थोड्या रागातच ते घड्याळ काढून दाखवलं. उम्या ते बघू लागला तेवढ्यात मी आसमाँकडे पाहिलं आणि हाताने माझ्या दाढीवर हात फिरवत तिच्या भावाबद्दल खुणेनेच ' कुठे आहे ?'  असं  विचारलं ...  मला शंका होती कि तिला हे कळेल कि नाही ... पण तिने लगेच ' तो परत  गेला ' असं खुणेनेच सांगितलं .... मला एकदम बरं वाटलं...
-- " कसं  आहे रे हे ... ?? " उम्या मला ते लेडीज घड्याळ दाखवत म्हणाला...
--" हं... छान आहे ... शोभून दिसेल त्यांना...." मी काहीतरी बोलायचं म्हणून बोललो. 
--" खरं तर त्यांनाच काय, पण कोणालाही शोभून दिसेल हे घड्याळ...." हे वाक्य उम्या मोठ्या आवाजात का म्हणाला ते कळलं नाही... पण त्याला अपेक्षित असा परिणाम मात्र झाला ... आसमाँच्या भाभीचं त्या घड्याळाकडे लक्ष गेलं...
-- " आसमाँ , देख.  ये घडी भी अछी है...." तिची भाभी तिला म्हणाली.... आणि उम्या जवळ येऊन तीही ते घड्याळ पाहू लागली...
--" लेकीन भाभी ...ये घडी तो उन्होने पसंद कर ली है..." आसमाँ तिच्या भाभीला म्हणाली.  आम्ही कशाला जातोय ते लेडीज घड्याळ खरेदी करायला...??  पण उम्याने लगेच उदारता दाखवली ....
-- " नो प्रोब्लेम ... आपको अछी लगी तो आप रख लीजिये ....."  उम्या एकदम हळुवार आवाजात म्हणाला... कोणत्याही सुंदर स्त्रीशी बोलताना त्याचा आवाज असाच एकदम मऊ होतो , हे मला माहित होतं . उम्याने त्याच्या नेहमीच्या सवयीप्रमाणे लगेच त्या दोघींशी बोलणं सुरु केलं .... उम्या म्हणजे शोले पिक्चर मधला विरू आहे... ' जहाँ लड़की देखा, लाईन लगाना चालू...'  दुकानदाराने तो प्रकार पाहिला , त्याने लगेच सगळ्यांची गाडी रुळावर आणली... " काय करू ...? देऊ का हे घड्याळ....?? " 
-- " क्या किमत है इस्की...??"  आसमाँची भाभी  दुकानदाराला विचारात होती ...
-- " अं ... ६९९/-  " त्याने घड्याळामागची किंमत वाचून दाखवली... त्यानंतर उम्या,  आसमाँची भाभी आणि दुकानदार ह्यांच्यात किमतीवरून घासाघीस सुरु झाली...  इकडे मी विचार करत होतो कि आसमाँला कुठे आणि कसं भेटायचं ते ...? पण आता तर तिच्याशी बोलताही  येत नव्हतं.... काय करू ....?? तिला कसं सांगू...??  मी विचारात असतानाच माझ्या मोबाईलचा मेसेज टोन वाजला ... मी तो बघीतला तर आसमाँचाच मेसेज...
hello , what r u thinking...?? 
now , we can meet ...
मेसेज वाचून मी वेड्यासारखा तिच्याकडे बघतच राहिलो... तिने माझ्या मनातला विचार बरोबर ओळखला  होता. आणि मुख्य म्हणजे , मघाशी तिने तिचा मोबाईल चालू आहे,  असं खुनावूनही माझं  डोकं चाललं नाही . चला ....  बरं  झालं.... आता मला कशाचीही फिकीर नव्हती .... मी मानेनेच तिला होकार दिला .... आम्ही दोघेही एकमेकांकडे बघून हसलो...  इकडे वाटाघाटींना यश येऊन घड्याळ ६०० रुपयांना द्यायला दुकानदार तयार झाला ...खरेदी झाली . आम्ही  दुकानाबाहेर आलो  ...' अच्छा हुआ आपने भी बोला किमत कम करने को...  ' वगैरे आसमाँची भाभी उम्याला म्हणत होती... मी आसमाँकडे पाहून ' फोन करतो नंतर ' अशी खून केली. त्या दोघी निघून गेल्या .... उम्या अजूनही त्यांच्याकडेच बघत होता ...
-- " चला.... मान मोडेल आता..." मी त्याला गमतीने एक टोमणा मारला ....
-- " हाय ... काय आहे यार ती....! कट्यार काळजात घुसली....!! " उम्या एकदम फिल्मी स्टाईलने म्हणाला.  मला एकदम भीतीच वाटली ... ह्याला आसमाँ आवडली कि काय...?? अरे देवा ... एक फुल दो माली ...?? आता काय करायचं....?? 
-- " कोण... ती मुलगी का ...?? " मी त्याला सावधपणे विचारलं त्यात थोडी चिंतेची झाक होती...
-- " ती मुलगी पण बरी आहे .... पण तिची भाभी मला जाम आवडली....हाय ....! " उम्या मिश्किलपणे माझ्याकडे बघत म्हणाला... मी मनातल्या मनात कपाळाला हात लावला आणि सुटकेचा निश्वास टाकला... काय म्हणायचं आता ह्या उम्याला ...!